شماری از دختران در ولایت بامیان که از ادامه آموزش محروم شدهاند، میگویند پس از بسته شدن دروازههای مکتب به روی دختران، برای کاهش فشارهای روحی و سپری کردن روزهای خانهنشینی به فعالیتهایی مانند خیاطی، نقاشی و صنایع دستی روی آوردهاند.
این دختران میگویند یادگیری مهارتهای دستی به آنان کمک کرده است تا بخشی از روزهای دشوار خود را با امید بیشتری سپری کنند؛ اما تأکید دارند که هیچ هنر و مهارتی نمیتواند جای آموزش، مکتب و آرزوهای تحصیلی آنان را بگیرد.
به گفته آنان، پیش از محروم شدن از آموزش، هر روز با انگیزه به مکتب میرفتند، برای آزمونها آماده میشدند و برای آینده خود برنامه داشتند. بسیاری از آنان آرزو داشتند در آینده داکتر، انجینر، معلم، خبرنگار یا در دیگر بخشهای جامعه فعالیت کنند؛ اما با تغییر شرایط و بسته شدن مکتبها، مسیر زندگیشان دگرگون شد.
یکی از دختران بامیانی میگوید پس از آنکه دیگر اجازه رفتن به مکتب را نداشت، روزهای سختی را پشت سر گذاشت. او میگوید دوری از محیط آموزشی باعث احساس تنهایی و فشار روحی شد و به همین دلیل برای کاهش این فشارها به نقاشی روی آورد.
او میگوید: «وقتی مکتبها بسته شد، احساس میکردم همه راهها به روی ما بسته شده است. برای اینکه بتوانم با این وضعیت کنار بیایم، نقاشی را آغاز کردم. نقاشی برایم آرامش میآورد؛ اما هیچ چیزی نمیتواند جای صنف، استاد و درس را بگیرد.»
شماری دیگر از دختران نیز میگویند پس از محرومیت از آموزش، تلاش کردهاند با یادگیری مهارتهای تازه، امید خود را حفظ کنند. آنان به کورسهای خیاطی، صنایع دستی و دیگر فعالیتهای هنری روی آوردهاند تا افزون بر سپری کردن زمان، در صورت امکان از راه فروش محصولات خود به خانوادههایشان نیز کمک کنند.
یکی دیگر از این دختران میگوید: «مهارتآموزی برای ما ارزشمند است؛ اما هدف اصلی ما همیشه آموزش بوده است. ما میخواستیم درس بخوانیم و برای جامعه خود مفید باشیم. خیاطی و کارهای دستی نمیتواند جای مکتب را بگیرد.»
فعالان اجتماعی و شماری از خانوادهها در بامیان نیز میگویند محرومیت دختران از آموزش تنها یک موضوع آموزشی نیست، بلکه بر روحیه، اعتماد به نفس و آینده آنان نیز تأثیر گذاشته است. به گفته آنان، بسیاری از دختران پس از بسته شدن مکتبها با احساس ناامیدی، انزوا و نگرانی نسبت به آینده روبهرو شدهاند.
با وجود این شرایط، شماری از دختران میگویند تلاش میکنند امید خود را از دست ندهند. آنان با فراگیری مهارتهای گوناگون میکوشند تواناییهای خود را حفظ کنند؛ اما همچنان بزرگترین خواستهشان بازگشت به صنفهای درسی و ادامه آموزش است.
این دختران تأکید میکنند که آموزش، مهمترین مسیر برای دستیابی به آیندهای بهتر است و هیچ فعالیت دیگری نمیتواند جای فرصتهای آموزشی از دسترفته را پر کند.
آنان از جامعه جهانی و نهادهای مسئول میخواهند برای فراهم شدن زمینه بازگشت دختران به آموزش تلاش کنند و اجازه ندهند نسل بزرگی از دختران افغانستان از حق آموزش، دانش و فرصتهای آینده محروم بمانند.
نویسنده:سلیمه آریایی
