سازمان ملل متحد در تازهترین گزارش خود اعلام کرده است که طالبان در فاصله زمانی اول اپریل تا ۳۰ جون سال جاری، مجازاتهای بدنی را علیه دهها شهروند در نقاط مختلف افغانستان اجرا کردهاند. بر اساس این گزارش، در این مدت دستکم ۱۳۷ نفر، شامل ۱۱۲ مرد و ۲۵ زن، در ملأعام به ضرب شلاق مجازات شدهاند.
هیئت معاونت سازمان ملل متحد در افغانستان، یوناما، روز سهشنبه، ششم اسد، گزارش سهماهه خود درباره وضعیت حقوق بشر در افغانستان را منتشر کرد. در این گزارش آمده است که از اول اپریل تا ۳۰ جون، موارد متعددی از اجرای احکام مجازات بدنی از سوی دادگاههای طالبان مستند شده و شمار افراد مجازاتشده از ۱۰۰ نفر فراتر رفته است.
بر اساس یافتههای یوناما، این مجازاتها در بیشتر موارد با حضور مقامهای محلی طالبان و شماری از باشندگان محل اجرا شده است. گزارش میافزاید که طالبان از ۲۲ اپریل به این سو، انتشار خبرهای مربوط به اجرای مجازاتهای بدنی را در صفحات رسمی رسانههای اجتماعی و وبسایتهای خود متوقف کردهاند، اما روند اجرای این مجازاتها همچنان ادامه داشته است.
در گزارش سازمان ملل آمده است که افراد به اتهامهایی مانند روزهخواری در ماه رمضان و داشتن رابطه خارج از ازدواج به شلاق محکوم شدهاند. همچنین مأموران امر به معروف طالبان شهروندان را به دلیل رعایت نکردن پوشش مورد نظر این گروه، اصلاح موی سر به سبک غربی و پخش یا شنیدن موسیقی نیز مورد مجازات قرار دادهاند.
یوناما همچنین از ثبت ۳۸۹ مورد بازداشت و توقیف خودسرانه و ۶۵ مورد رفتار نادرست از سوی کارکنان امر به معروف طالبان در این دوره سهماهه خبر داده است. این گزارش این موارد را به عنوان بخشی از وضعیت حقوق بشر در افغانستان مستند کرده است.
بر پایه یافتههای رسانهها، از زمان بازگشت طالبان به قدرت در اگست ۲۰۲۱ تا پایان مارچ ۲۰۲۶، دستکم بین ۲٬۷۳۷ تا ۲٬۷۵۷ نفر در ملأعام شلاق خوردهاند. بر اساس این آمار، مجموع ضربههای شلاق ثبتشده بین ۱۰۶٬۷۴۳ تا ۱۰۷٬۵۲۳ مورد بوده که به طور میانگین بیش از ۶۰ ضربه شلاق در هر روز را نشان میدهد.
این یافتهها همچنین نشان میدهد که تنها در سال ۲۰۲۵، دستکم ۱٬۱۱۰ نفر هدف مجازات بدنی قرار گرفتهاند و مجموع ضربههای شلاق ثبتشده در آن سال به ۴۳٬۲۹۰ مورد رسیده است. این رقم تقریباً دو برابر آمار ثبتشده در سال ۲۰۲۴ است. با این حال، پژوهشگران تأکید کردهاند که این آمار احتمالاً بازتابدهنده تمام موارد نیست؛ زیرا ترس قربانیان، محدودیتهای شدید رسانهای، نبود شفافیت رسمی و سانسور ساختاری مانع ثبت بسیاری از رویدادها شده است.
نویسنده:سلیمه آریایی
