شمار قضایای ناپدیدشدن اجباری در بلوچستان نزدیک به ۱۷ هزار مورد رسیده است.

نصرالله بلوچ، رئیس گروه دفاع از افراد ناپدیدشده در بلوچستان، می‌گوید که قضایای ناپدیدشدن اجباری حدود ۱۷ هزار نفر از اقشار مختلف اجتماعی در این ایالت، در بنیاد «وایس فار بلوچ مسنگ پرسنز» ثبت شده است.

نصرالله بلوچ می‌گوید که روز جهانی قربانیان ناپدیدشدن اجباری در بلوچستان در حالی گرامی داشته می‌شود که خانواده‌های افراد ناپدیدشده با فشار شدید روانی و ترس روبه‌رو هستند.

به گفته او، «وایس فار بلوچ مسنگ پرسنز» طی ۱۷ سال گذشته برای دادخواهی و تأمین عدالت برای خانواده‌های قربانیان ناپدیدشدن اجباری فعالیت کرده و امسال نیز برای گرامی‌داشت این روز، در برابر دفتر مطبوعات کویته تجمع اعتراضی برگزار کرده است.

بلوچ افزوده است که آنان نگران‌اند فشارهای امنیتی بر معترضان افزایش یابد یا علیه آنان پرونده‌هایی ثبت شود؛ اما خانواده‌های افراد ناپدیدشده از خواسته‌های خود دست نمی‌کشند.

او با اشاره به نمونه‌ای از اعضای خانواده خودش گفت که کاکایش از سال ۲۰۰۱ تاکنون ناپدید است و ۲۵ سال از ناپدیدشدن اجباری او می‌گذرد.

نصرالله بلوچ ادعا می‌کند که درباره صدها نفری که سال‌هاست ناپدید هستند، دادگاه‌ها نیز دستور حاضر کردن آنان را صادر کرده‌اند؛ اما در برخی موارد، با گذشت پنج، هفت یا حتی سال های بیشتر پس از ثبت پرونده‌ها، این دستورات هنوز عملی نشده‌اند.

رئیس گروه دفاع از افراد ناپدیدشده در بلوچستان می‌گوید که ناپدیدشدن اجباری تنها بر قربانی تأثیر نمی‌گذارد، بلکه پیامدهای عمیق روانی و مالی بر خانواده‌های آنان نیز دارد.

به گفته او، زنان، کودکان، مادران و پدران افراد ناپدیدشده برای مدت طولانی با سرنوشت نامعلوم عزیزان خود زندگی می‌کنند. او گفت که کودکان بدون حضور پدران‌شان بزرگ می‌شوند و در برخی موارد حتی از تحصیل نیز بازمی‌مانند.

بلوچ افزوده است که خانواده‌های افراد ناپدیدشده هنوز هم هر روز منتظر بازگشت عزیزان خود هستند و هر بار که صدای دروازه یا صدایی می‌شنوند، این امید در دل‌شان زنده می‌شود که شاید فرد ناپدیدشده بازگشته باشد.

او می‌گوید اردوگاه‌های اعتراضی خانواده‌های افراد ناپدیدشده تنها محل اعتراض نیستند؛ بلکه دیدن عکس‌های عزیزان‌شان درد و فشار روانی گذشته آنان را نیز دوباره تازه می‌کند.

نصرالله بلوچ می‌افزاید که آنان خانواده‌هایی را دیده‌اند که عکس فرزندان ناپدیدشده خود را به سینه چسبانده و گریه کرده‌اند و در برخی موارد، اعضای خانواده، به‌ویژه مادران، بر اثر فشار و ضربه شدید روانی بی‌هوش شده‌اند.

نویسنده:سعید سمیر